ضعف وناتوانى انسان اشاره شده و اين كه اين ناتوانى و سستى جز با قوّت و قدرت حضرت حقّ قابل جبران نيست و اگر عنايت او نباشد ذرّه‌اى خوبى و درستى به وسيلهء خود انسان قابل جلب و قابل حفظ نمىباشد . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : نوح پيغمبر هرگاه داخل صبح مىشد ده بار و هرگاه به شب مىرسيد ده بار به خواندن اين دعا مبادرت مىورزيد : اللَّهُمَّ إنّى اشْهِدُكَ أنَّهُ ما أصْبَحَ بى مِنْ نِعْمَةٍ وَ عافِيَةٍ فى دينٍ أوْ دُنْياً فَمِنْكَ ، وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ ، لَكَ الْحَمْدُ و لَكَ الشُكْرُ بِها عَلَىَّ حَتى تَرْضى وَ بَعْدَ الرِّضا . « 1 » خداوندا ! تو را گواه مىگيرم كه هر نعمت و عافيتى در دين يا دنيا به من برسد از جانب توست ، تو را شريكى نيست ، حمد و سپاس نسبت به عنايات تو بر عهدهء من است ، آن اندازهء حمد وسپاس تا از من خرسند شوى و پس از خرسندى نيز ادامه داشته باشد . نوح عليه السلام مىخواهد بگويد : خدايا ! در جلب هيچ نعمت و عافيتى مرا قدرت و قوّت نيست ، اين تويى كه با الطاف بى پايانت ، منِ ضعيف و ناتوان را نوازش مىدهى و اين منم كه با توفيق تو به حمد و سپاس اقدام مىكنم . و نيز حضرت مىفرمايد : اميرمؤمنان على عليه السلام هرگاه داخل صبح مىشد پيوسته ذكر سبحان اللَّه المَلِك القُدّوس مىخواند و سپس اين دعا را زمزمه مىكرد : اللّهُمَّ إِنّى أعُوذُ بِكَ مِنْ زَوالِ نِعْمَتِكَ ، وَ مِنْ تَحْويلِ عافِيَتِكَ ، وَ مِنْ فُجاءَةِ نِقْمَتِكَ ، وَ مِنْ دَرَكِ الشَّقاءِ ، وَ مِنْ شَرِّ ما سَبَقَ فِى اللَّيْلِ وَ النَّهارِ . اللَّهُمَّ إِنّى أسْألُكَ بِعِزَّةِ مُلْكِكَ ، وَ بِشِدَّةِ قُوَّتِكَ ، وَ بِعِظَمِ سُلْطانِكَ ، وَ

--> ( 1 ) - مفتاح الفلاح : 16 ؛ تفسير العياشى : 2 / 280 ، حديث 17 ؛ ذيل آيهء 3 سورهء اسراء .